Montag, Dezember 26, 2011

حالا چرا؟ - ایندی نییه؟

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟

بی وفا، بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟

عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟

وه که با این عمر های کوته بی اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟

ای شب حجران که یکدم در تو چشم من نخفت

اینقدر با بخت خوال آلود من لالا چرا؟

آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند

درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟

*


گلمیسن جانیم سنه قوربان اولا ایندی نییه؟

دوشموشم الدن داها، ای بی‌وفا، ایندی نییه؟

نوش دارو سن، فقط سُهراب اؤلوب، گئج گلمیسن!

ائیله‌مز تأثیر اونا هئچ بیر دوا، ایندی نییه؟

ممکن اولسا، مرحمت قیل، عؤمرلرده یوخ وفا!

بخش ائدن مهمانینا ذوق و صفا، ایندی نییه؟

من جاوان کن ذوق آلیردیم، نازنینیم، ظولمدن،

ائیله‌ییرسن سؤیله بس جور و جفا، ایندی نییه؟

بیر شیرین صحبت اوچون اگدیم اؤنونده قدّیمی!

زهرتک وئردین جاواب فرهادینا، ایندی نییه؟

ای قارا هیجران، الیندن بیرجه‌دم گؤز یوممادیم!

بختیمی سن توتموسان بولای ـ لایا، ایندی نییه؟

آسمان قیلدی پریشان، حالیمی زار ائیله‌دی

چولقاییب‌دیر عؤمرومو مین بیر بلا، ایندی نییه؟

سن‌کی گول هیجرینده، طبعیم، لال کیمی خاموش ایدین،

سالمیسان بولبول کیمی شور و نوا، ایندی نییه؟

سن حبیب‌سیز "شهریار"یم، گئتمزایدین هئچ یانا،

سون سفردیر، تک چیخیبسان سون یولا، ایندی نییه
*
استاد شهریار
*
ترجمه ی این شعر از : شعر ترکی فیس بوک
*

Donnerstag, Dezember 22, 2011

چوخ شوکور - معجز شبستری

دویموری چرخ فلک جور و جفادان چوخ شوکور
چکمیر ال مدتدی بیز بختی قارادن چوخ شوکور
الده توتموش بیر تیکه شور زیغ چؤره ک ظالیم فلک
قارشیلیق بیر یکه جان ایستیر گدادان چوخ شوکور
گون به گون آرتیر دیله نچی کوچه و بازارده
فوت اولور هر گون بیری قحط و غلادن چوخ شوکور
قئیقاناغی ، آشی ، سوتداشی ، لاواش ، کوفته نی
میل ائدیر دولتلیلر ، قورخور خدادن چوخ شوکور
هر مصیبت گلدی چکدیم جانیما .. کیمی
چیوریدیم غم غصه دندویدوم بلادن چوخ شوکور
قندیله چای ماتمینده آغلادوم دورت ایل تمام
گؤزلریم بی نور اولوب دوشدی ضیادن چوخ شوکور
ایندی ده نفتین عزاسین ساخلاماق لازیم گلیر
فارغ اولمور باشیمیز یبر گون عزادان چوخ شوکور
گاز ترقی ائتدی بوش قالدی فقیرین لامپاسی
بیر بو قالمیشدی اودا گئشدی قضادان چوخ شوکور
بو گئجه رویادا گؤردوم گون چیخیب بایرام اولوب
لوتلره پالتار یاغیر عرش علادن چوخ شوکور
ایلده بیر لو او یئییردی بینوا یوخسول پیلوو
اودا کوچ ائتدی بو ایل دار فنادن چوخ شوکور
قاضی الحاجاته یالوارسین گرک محتاج اولان
آز دگیل رحمی خدانون اغنیادن چوخ شوکور
چوخ دعالار ائیله دوخ او خالقین درگاهینه
اولمادی بیر منفعت حاصل دعادان چوخ شوکور
یولیله تعظیم ائدیب عرض ائیله دیم احوالیمی
سخت گؤردوم قلبینی شمر دغادن چوخ شوکور
آز قالیر دعوا بوگون دؤرد یاشینا قویسون قدم
بیر خبر یوخدور هله صلح و صفادن چوخ شوکور
معجزون احوالی چوخ سازدیر دئییرلر ، اصلی وار
جیبلری مملوو دور سیم و طلادن چوخ شوکور

*

شکر خدا

چرح فلک از ستمش سیر نمی شود ، شکر خدا

مدتی است که دست از سر ما بخت برگشته ها برنمی دارد ، شکر خدا

فلک بیر رحم نات گلی شوری در دست گرفته

در مقابلش از مت گدایان حان می خواهد ، شکر خدا

روز به روز گدا در کوچه و بازار زیاد می شود

هر روز یکی از فقر و قحطی می میرد ، شکر خدا

خاگینه ، آش و شیربرنج ، نان لواش و کوفته را

ثروتمندان می خورند و از خدا نمی ترسند ، شکر خدا

هر مصیبتی که بر سرم آمد کشیدم ... مثل

غم و غصه کشیدم و از بلا نجات یافتم ، شکر خدا

در ماتم چای و قند چهار سال تمام گریستم

چشمانم کم نور شد و از دید افتاد ، شکر خدا

حالا هم لازم است که در عزای نفت بگریم

سرمان یک روز هم از عزا غافل نیست ، شکر خدا

گاز پیشرفت کرد و چراغ گردسوز فقیر خالی ماند

همینمون مانده بود این هم به سرمان آمد ، شکر خدا

امشب به خواب دیدم که آفتاب درآمده و روز شده

بر برهنه ها از عرش آسمان لباس می بارد ، شکر خدا

فقیر بینوا سالی یک بار پلو می خورد

آن هم امسال دار فانی را وداع گفت ، شکر خدا

محتاج باید به قاضی التماس کند

رحم خدا کمتر از اغنیا نیشت ، شکر خدا

به درگاه آن خدا خیلی دعاها کردیم

فایده ای از دعاها حاصل مشد ، شکر خدا

با پول به درگاهش رفته و عرض حال گفتم

دلش را سخت تر از شمر دیدم ، شکر خدا

کم مانده که جنگ پا به چهارسالگی بگذارد

هنوز خبری از صلح و صفا نیست ، شکر خدا

می گویند حال معجز خیلی خوب است حقیقت دارد

حیب هایش پر است از سیم و زر ، شکر خدا
*

گؤرمه میسوز - معجز شبستری

ائشیتمیسوز کی بانار سنگ خاره گؤرمه میسوز

یانان کؤنولده سیز هزگز شراره گؤرمه میسوز

فراق یار ائده ر خانمان عاشقی برباد

سیز هزگز اود دوشه صبر و قراره گؤرمه میسوز

وطن دن آیری دوشن چوخ غریب گؤرموسوز اما

غریب کرب و بلا تک بیچاره گؤرمه میسوز

ائشیتمیسوز کی علی اکبر اؤلدو کرب و بلاده

ولی او گول بدنی پاره – پاره گؤرمه میسوز

نئجه بارالی اوغول وای دئییردی اکبره لبلا

گلنده مرغ سحر آه و زاره گؤرمه میسوز

ائشیتمیسوز چوخ عروسون تویی دؤنوب یاسه

عروس قاطمه تک بختی قاره گؤرمه میسوز

سکینه باشینه قامچی ووراردی شمر ستمگر

ائشیتمیسوز یو سؤزی آشکاره گؤرمه میسوز

دودافلارین دایادی بوسه گاه احمده زینب

یارالی نعشین اؤپنده دوباره گؤرمه میسوز

*

ندیده اید

شنیده اید که می سوزد سنک خارا اما ندیده اید

در دل سوخته شراره آتش ندیده اید

فراق یار خانمان عاشق را بر باد می دهد

شما هرگر آتشی را که بر خانمان صبر و قرار بیفتر ندیده اید

غریب دور افتاده از وطن زیاد دیده اید اما

بیچاره ای همچون غریب کرب و بلا ندیده اید

شنیده اید که علی اکبر در کربلا جان داد

اما بدن گلش را پاره پاره ندیده اید

چسان وای علی اکبر جگرپاره می گفت لبلا

چگونه مرغ سحر آه و ناله می کرد ندیده اید

شنیده اید عروس هائی که عروسی شان به عزا مبدل شده

عروسی سیاه بخت تر از فاطمه ندیده اید

شمر ستمگر شلاق بر فرق سکینه می زد

شنیده اید اما به چشم خود ندیده اید

هنگامی که زینب لب بر بوسه گاه احمد نهاد

تا نعش آغشته به خونش را ببوسد ، ندیده اید
*

Montag, Dezember 19, 2011

سجل آلماق

مگر بیز اولدوق اوروس
آلاق سجل نفوس
عقلی باشیندان چیخیب
دولت اولوب تره للوس
های نانای نانای نانای
ظلم الیندن صد هرای
من نئجه خلقه دئیوم
باجومون آدی همای
قیز آدون خانوم خاتون
قویوب رحمت لیق آتون
آدون خبر آلسالار
دینه کبله افلاطون
داغلار داشلار آشارام
ناموسوملا یاشارام
واللاه باللاه ناز بیگیم
آدون دئسن بوشارام
ای عروس قلم قاش
آدون سوروشسا فراش
دینه آخر گوناهدور
پدرسوخته قزیلباش
آرواد آدی خوش اولار
ائشیدن سرخوش اولار
ادیمیزی دئساخ بیز
کبینیمیز بوش اولار
های نانای نانای نانای
ظلم الیندن صد هرای
*
گرفتن شناسنامه
مگر ما روس هستیم
که شناسنامه بگیریم
عقل از سرش پریده
دولت شده دیوانه
های نانای نانای نانای
از دست ظلم صد هارای
من چگونه به مردم بگویم
هست هما اسم خواهرم
اسمت را مرحوم بابات
گذاشته خانم خاتون
اگر پرسیدند اسمت
بگو کربلائی افلاطون
از گوه و دشت می گذرم
با ناموس زندگی می کنم
به خدا نازبیگم خانم
اسمت رابگوئی طلاقت می دهم
ای عروس ابرو کمان
اسمتو بپرسه فراش
بگو آخر گناه است
پدرسوخته قزلباش
اسم زنانه خوش است
شنونده سذرخوش می شود
اگر اسممان را بگوئیم
عقدمان باطل می شود
های نانای نانای نانای
از دست ظلم صد هارای
*