Samstag, September 17, 2011

ای سوسن سنبلوم - واقف

ای سوسن سونبولوم آل زنخدانیم
قوربان اولسون لاله گول ایلن سنه
بو نئچه گوندور کی سندن ایری یام
ساناسان حسرتم ایل ایله سنه
*
دئمه لی چوخ گیزلین دردی دیلیم وار
قورخورام کی دئیه م ائشیده اغیار
ایسته رم کی یازام گؤنده رم ای یار
سحر اوغرون اسن یئل ایلن سنه
*
آغزی پیالاسان گردنی مینا
نازیک اللرینده عنابی حنا
سنی گؤرن دئیر یاشیل باش سونا
اوجو حلقه سیاه تئل ایلن سنه
*
چوخلار سنه ایما ایلن باش ایه ر
موم تک اریر ، اولسا باغری داش ایر
طوبی گؤرسه ، ایکرام ائیلر باش ایه ر
بو گؤزل بوی ایلن ، بئل ایلن سنه
*
یادیما دوشه نده زولفون عنبری
قلاب گیره ر اوره ییمدن ایچری
من شاهام ای گؤزللرین سروری
قوربانام واقف تک گول ایلن سنه
*
ای سوسن و سنبلم ، ای سرخ زنخدانم
الهی که لاله با گلهایش قربانت شوند
این چند روزی که از تو دورم
گوئی که سالهاست در حستت هستم
*
درددلهای پنهانی زیادی دارم
می توسم بگویم و بیگانه بشنود
می خواهم بنویسم و بفرستم به تو
با باد صبحگاهی به تو
*
دهان پیاله و گردنت مینا
هر که می بیند فکر می کند هستی سونا
با موهای حلقه و سیاه رنگت
*
خیلی ها با ایما در مقابلت سر خم کرده
سنگدل نیز در مقابلت همچون شمع آب ی شود
اگر طوبی ترا ببیند با اکرام در مقابلت سر خم می کند
با این قد و قامت و کمرت
*
عنبر زلفت که یادم می افتد
قلاب بر جگرم فرو می رود
ای سروز زیبایان ، من شاهم
قربانت هستم با گلی مثل واقف
*

Donnerstag, September 15, 2011

آغلاتدی منی - عاصم اردبیلی

آغلامازدیم زامان آغلاتدی منی
دوز یولوندان آزان آغلاتدی منی
گؤردوم حسرتدی همالر سوموگه
ایشله ییر شاختا سوموکدن ایلیگه
دوزوموزده اه ییلیر ایری لیگه
قالدی قانماز ، قانان آغلاتدی منی
آغلامازدیم زامان آغلاتدی منی
تک صبیر گلدی دئدیم ایش دوزه له ر
قار گئده ر ، زور ارییه ر ، یاز دا گله ر
نه بیلیم یازدا بوران باغری ده له ر
یوخا چیخمیش گومان آغلاتدی منی
آغلامازدیم زامان آغلاتدی منی
دئدیله ر بیر گون اولار ساز حالیمیز
قیتدیق اولسا واریمیز یاغ بالیمیز
ایندی کی اون تک اولوب ساققالیمیز
بو یالان سؤز یامان آغلاتدی منی
آغلامازدیم زامان آغلاتدی منی
ظن ائدیردیم آغیر اولسا یارالار
یارالار آغریسین آنجاق یار آلار
نه بیلئیدیم اوره یی یار یارالار
بیلمه مه زلیکدی قان آغلاتدی منی
آغلامازدیم زامان آغلاتدی منی
اره لر توشدو کو جنگل جانینا
تولکولر تور توخودو اصلانینا
طرلانین اووچو باتیرجاق قانینا
اوخدان آرتیق کمان آغلاتدی منی
آغلامازدیم زامان آغلاتدی منی
اریمه ز قالدی بئیین ده بوزوموز
گؤیده سایریشمادی بخت اولدوزوموز
نه قویون قالدی نه املیک قوزوموز
قوردا به نزه ر چوبان آغلاتدی منی
آغلامازدیم زامان آغلاتدی منی
من دئدیم باغلاسا یادلار قولومو
دایاغیم وار قورویا ساغ سولومو
قوپدو بیر کن کی ایتیردیم یولومو
داغا باخدیم دومان آغلاتدی منی
آغلامازدیم زامان آغلاتدی منی
وای بیزه اولدی پوزولماز یازیمیز
مضراب اود توتدی قیریلدی سازیمیز
قالدی قیشلانمادا عاصم یازیمیز
یازی گول سوز یازان آغلاتدی منی
آغلامازدیم زامان آغلاتدی منی
*
گریه نمی کردم ، زمان گریاند مرا
آنکه گمراه شده گریاند مرا
دیدم در حسرتند بر استخوانها
سرما بر استخوانها نفوذ کرده
راستمان نیز به سوی کجی خم می شود
نفهم به جای خوب ، فهمیده گریاند مرا
گریه نمی کردم ، زمان گریاند مرا
صبر آمد گفتم کارها درست می شود
برف می رود ، یخ ذوب می شود ، بهار از راه می رسد
از کجا می دانستم که در بهار بوران دل را می شکافد
این گمان محو شده گریاند مرا
گریه نمی کردم ، زمان گریاند مرا
گفتند روزی حالمان خوب می شود
قحطی هم باشد عسل و روغن داریم
اکنون که ریشمان همچون آرد کدر شده
این وعده دروغ بدجوری گریاند مرا
فکر می کردم زخمها عمیق هم باشند
درد زخم را یار مرحم می نهد
از کجا می دانستم که دل را یار زخمی می کند
این ندانستن است که خون گریاند مرا
گریه نمی کردم ، زمان گریاند مرا
اره ها که به جان جنگلها افتادند
روباه ها که بر شیرها تله بافتند
آهو را که شکارچی به خونش غلطاند
بیش از تیر کمان گریاند مرا
گریه نمی کردم ، زمان گریاند مرا
یخ مغزمان ذوب نشده ، ماند
ستاره بختمان در آسمان ندرخشید
نه گوسفند ماند و نه بره شیرخواره اش
چوپان گرگ صفت گریاند مرا
گریه نمی کردم ، زمان گریاند مرا
فکر کردم اگر بیگانه ها بر دستهایم زنجیر بزنند
حامی دارم که مواظب چپو راستم باشد
مه ای برپاشد که راهم را گم کردم
به کوه نگاه کردم ، ابر گریاند مرا
گریه نمی کردم ، زمان گریاند مرا
وای برما ، نوشته مان پاک نشدنی ماند
مضراب آتش گرفت و سازمان شکست
بهارمان به زمستان ماند عاصم
آنکه بهار را بی گل نوشت گریاند مرا
گریه نمی کردم زمان گریاند مرا
*

کوسموشم - عاصم اردبیلی

دؤزموشم او قدر هیجرانه ، دؤزومدن کوسموشم
اوزموشم امید وصلیندن ، اوزومدن کوسموشم
اویموشام ایللر بو ظاهربین گؤزون فیتواسینه
ایری لر دوز گؤزموشم از بس ، گؤزومدن کوسموشم
گؤرموشم چون مصلحت چنگینده ، طبعیم رام اولور
ائلدن ایلهام آلدیغیم شیرین سؤزومدن کوسموشم
تکجه عاصم سؤنمه ییر سینه مدن عشقین آتشی
سانما بئش گونلوک سمندر تک کؤزومدن کوسموشم
*
قهرکردم
آنقدر به دوری صبر کردم که با صبر قهر کردم
در از امید وصلت کندم و با وصل قهر کردم
سالهاست که فریب این چشم ظاهربین را خوردم
از بس کجی ها را راست دیدم که با چشمم قهرکردم
چون دیدم که طبعم به چنگ مصلحت رام می شود
با زبانم که از ایلم الهام گرفته ام ، قهر کردم
نه تنها « عاصم» آتش عشقی که در سینه دارم خاموش نمی شود
فکر نکن همچون سمندر چند روزه با خاکسترم قهر کردم
*

Mittwoch, September 14, 2011

دوروبان عشقیله گذر ائیله دیم - واقف

دوروبان عشقیله گذر ائیله دیم
بیر پری نین اولدوم مهمان ائوینده
ذره جن گؤرمه دیم حرمت عزتین
قالدیم ائله پئشمان – پئشمان ائوینده
*
تاکی منی گؤردو او قلبی قارا
چکدی یاشماغینی او گولرخسارا
دؤندره ردی اوزونو ، توتدو دیوارا
ساناسان کی یوخدور اینسان ائوینده
*
دوداغی شکردیر ، گفتاری شربت
نه فایدا ائیله مز شیرین محبت
مخلصی کی ، یوخدور اوندا بیر لذت
بولدور ائله آجی قلیان ائوینده
*
کئچمه او دیلبرین سن اوتاغیندان
تر بنؤوشه قوخور هر بوجاغیندان
سان کی بیر گوشه دیر جنت باغیندان
آچیلیبدیر گولی الوان ائوینده
*
واقف بیر کیسمه کی بیزدن یاشینا
یقین بیل کی بیزنن اولماز آشنا
گلدییمیز هئچ گلمه دی خوشونا
تاپدیم من حالینی عرفان ائوینده
*
ناگهان با عشق گذر کردم
مهمان زیباروئی شدم ، در خانه اش
ذره ای حرمت و محبت از او ندیدم
پشیمان و سرخورده ماندم ، در خانه اش
*
تا آن سیاه دل مرا دید
روبنده اش را بر چهره اش کشید
رویش را به طرف دیوار برگرداند
گوئی که هیچ انسانی نیست ، در خانه اش
*
لبهایش شکر و گفتارش شربت
چه فایده که نیست شیرین صحبت
خلاصه که نیست هیچ لذت
فراوان است قلیان تلخ ، در خانه اش
*
از اتاق آن دلبر رد نشو
که از هر گوشه اش عطر بنفشه برمی خیزد
گوئی که گوشه ای از باغ بهشت است
گلهای الوان باز شده ، در خانه اش
*
ای واقف کسی که از ما رو میپوشاند
یقین بدان که با ما نمی گردد آشنا
از آمدنمان هیچ خوشش نیامد
حالش را عرفانی دیدم ، در خانه اش
*

Donnerstag, September 08, 2011

سئومیشم

بو گون بیر عجایب گؤزل سئومیشم
بئله سی اولماز هئچ ویلایت ده
ساناسان کی ، جمالیندان نور یاغیر
یارانیبدیر یارب نه خوش ساعاتدا
*
آل چارقاددان یاشماق توتوب چه نه یه
سیمین یاراشدیریب زر نیم تنه یه
دئییل دیر برابر هئچ کیمسه نه یه
خوبلار شاهیدیر شان و شوکت ده
*
گلابیلن زولفون جیغاسین ایر
اوزونه باخاندا قان اولور جییه ر
گؤیدن یئره ائنمیش ملک دیر مگر
یوخسا اینسان اولماز بئله صوراتدا
*
بیله یی ، بازوسو ، هر بندی گؤزل
گردن ده زولفونون کمندی گؤزل
آینا توتدو دورد بئزه ندی ، گؤزل
ساللاندی ، گؤره سن نه قیامتده
*

سونا جیغاسی تک سرینده تئلی
آق گول یارپاغی تک آیاغی الی
جیسمی دولو ، نازیک بدنی ، بئلی
گؤرمه میشم دیلبر بو نزاکتده
*

نوجوانلار قوی همیشه وار اولسون
آمما کی بیزلردن خبردار اولسون
واقفین دعاسی سنه یار اولسون
سنی حاق ساخلاسین عؤمور دوولتده
*
عاشق شدم

امروز عاشق یک زیباروئی شدم که
در هیچ ولایتی همتایش پیدا نمی شود
گوئی که از جمالش نور می تراود
الهی ، در چه ساعت خوشی آفریده شده
*
از روسری سرخی بر چانه اش روبند کشیده
بر نیم تنه اش سیمین کشیده
هیچ کسی همانند او نبود
در شان و شوکت پادشاه خوبان است
*
با گلاب زلف بلندش را فرم می دهد
به صورت که نگاه می کنی دلت خون می شود
گوئی که فرشته ایست از آسمان به زمین آمده
وگرنه بنی آدم این چنین زیبا نمی شود
*
دست و بازو و هرجایش زیبا
کمند زلفان بر گردنش ، زیبا
آینه گرفت و بزک کرد ، زیبا
خرامید ، الهی چه قیامتی شد
*
همچون سونا گیسوی زیبایش
همچون برگ گل سفید دست و پایش
تپل و نازک بدن و کمر باریک
دلبری به این زیبائی ندیده ام
*

نوجوانان همیشه زنده باشند
اما بی خبر از ما نباشند
دعای واقف پشت و پناهت
حق در تمام عمر نگهدارت باشد
*

Mittwoch, September 07, 2011

زینب - ملا پناه واقف

بنؤوشه تک عنبر زولفون بوی وئریر
هر یویوب سره نده هاوایه ، زینب
اونون عطرین دیماغیمدان اوزمه سین
امانت ائت باد صبایه زینب
*
قاشا وسمه ، گؤزه سورمه چکنده
سیاه زولفو دال گردنه دوزه نده
ساللانیبان ککلیک کیمی سه کنده
اوخشارسان یاشیل باش سونایه زینب
*
سنی سئون چوخ بلایه توش اولور
عاغیل گئدیر باشدان ، فراموش اولور
آوازین گلنده ، جان بیهوش اولور
قربانام او نازیک صدایه زینب
*
یاناغی لاله سن ، قامتی دال سان
آغزی شکر ، دیلی دوداغی بالسان
ساناسان کی یورغون وحشی مارال سان
اولوبسان یاراشیق اوبایا زینب
*
سن سن پادیشاهی ، خانی ، واقفین
عاغلی ، هوشو ، دین ایمانی واقفین
حسرتیندن چیخدی جانی واقفین
نولور کی گله سن بورایه زینب
*
زینب
همچون بنفشه زلف عنبرت معطر
هنگام شستن و به هوا پراکندنت زینب
الهی که عطرش از دماغم کنار نرود
امنت بده به باد صبا زینب
*
وقتی بر ابرو وسمه و بر چشم سرمه می زنی
وقتی زلف سیاهت را پشت گردنت می اندازی
وقتی همچون کبک خرامان و با ناز می روی
همچون سونا زیبا می شوی ، زینب
*
آنکه عاشقت می شود گرفتار هزار بلا می گردد
عقل از سرش می رود و فراموشش می شود
با صدای آوازت جان بیهوش می شود
الهی که قربان صدای ظریفت شوم ، زینب
*
گونه ات همچون لاله و قدت همچون سرو بلند
دهانت شکر و لب و زبانت عسل
گوئی که آهوی خرامان خسته ای
برازنده ایلمان شده ای ، زینب
*
توئی پادشاه و خان واقف
عقل و هوش و دین و ایمان واقف
از حسرتت آمد به جان واقف
چه می شود اگر به اینجا بیایی ، زینب
*