Mittwoch, Mai 13, 2009

دونیا - مدینه گلگون

هر کس بو دونیایا بیر قیمت وئردی
گاه آلقیش ائشیتدی ، گاه قارقیش دونیا
منه بوللو – بوللو حسرت گؤنده ردی
قویدو یولوم اوسته قارا داش دونیا
*
حسرت بیر آن منی ترک ائله مه دی
ساز مئهی ساچیما زر اله مه دی
سینه مه اللریم سو چیله مه دی
بئله گؤرمه یه یدی منی کاش دونیا
*
چوخو طالعیمه بیگانه قالدی
بو اوشوین کؤنلوم ویرانه قالدی
سورما ویرانه ده داها نه قالدی
بعضن دولو اولوب بعضن بوش دونیا
*
دنیا
هر کسی قیمیتی به این دنیا داد
این دنیا گاهی مرحبا و گاهی نفرین شنید
به من حسرتی بسیار داد
سر راهم سنگ سیاه انداخت ، این دنیا
*
حسرت یک لحظه رهایم نکرد
نسیم بهاری بر موهایم زرافشانی نکرد
دستم آب خنکی بر دلم نپاشید
کاش دنیا مرا این چنین نمی دید
*
خیلی ها با اقبالم بیگانه ماندند
دل سردم ویرانه ماند
نپرس که در این ویرانه دل چه ماند؟
گاهی پر و گاهی خالی شد ، دنیا

ساری بولبول - مدینه گلگون

ساری بولبول ، ساری سیمده اؤتورسن
بو فریادا گوللر دؤزمز قورخورام
اومیدینی اینامینی ایستیرسن
جوشوب داشان سئللر دؤزمز قورخورام
*
ساری بولبول ، ساری سیمده اؤتمه سن
عؤمرون بویو یئتر فغان ائتمه سن
سئل ده گلسه ، غربت ائله گئتمه سن
گئتسن ، باغلار ، چؤللر دؤزمز قورخورام
*
بئله ائتسن داغ باشیندا چن قالار
قیزیل گولون سینه سینی اود قالار
اود ایچینده حشم اولار بوتالار
بو آتشه ائللر دؤزمز قورخورام
*
ناکام قالسین بیر حسرتی یوز ائدن
آیریل ، آیریل بو طالع دن یازی دان
حسرت اوسته حسرت دوشر تزه دن
آیلار دؤزمز ایللر دؤزمز قورخورام
*
سن بیر گولون عشقیله دیل آچمیسان
تانریم دئییب قیزیل گولو سئچمیسن
پروازلانیب اؤز باغچانا اوچماسان
قانادیندا تئللر دؤزمز قورخورام
*
قناری
قناری که نغمه خوانی می کنی
می ترسم گلها تاب ناله های جانسوزت را نداشته باشند
آنچنان دلتنگ امید و باور از دست رفته ات هستی که
می ترسم سیل های خروشان تاب دلتنگی ات را نیاورند
*
قناری ، این چنین نغمه های جانسوز سر نده
کافی است این همه فغان سر نده
سیل هم بیاید به غربتسان کوچ نکن
می ترسم دشت و دمن تاب دوری ات را نیاورد
*
اگر چنین کنی ، کوهها مه آلود می شود
دل گل سرخ می سوزد و شعله می کشد
بوته ها داخل آتش خاکستر می شوند
می ترسم ایل و تبار تاب این آتش ررا نیاورند
*
الهی ناکام بماند آنکه بر حسرت آدمی می افزاید
از این طالع خودت را دور کن
می ترسم حسرتی دیگر بر این حسرت اضافه شود
می ترسم ماها و سالها تاب نیاورند
*
تو با عشق گلی زبان به نغمه باز کرده ای
به خواست خدا ، گل سرخ را انتخاب کردی
پرواز کرده و به باغ خود پریدی
می ترسم تار تاب پرهایت را نیاورد